सफर

  

Rachana Varma

ये ही जीवन की सच्चाई

भगवान ने पहले गधे को बनाया –
और कहा तुम गधे होगे |
तुम सुबह से शाम तक बिना थके
काम करोगे | तुम घास
खाओगे और तुम्हारे पास अक्ल
नहीं होगी और तुम 50
साल जियोगे |”
गधा बोला – मै 50 साल
नहीं जीना चाहता | ये बहुत
ज्यादा है | आप मुझे 20 साल ही दें |
भगवान ने
कहा तथास्तु……….
——————————————
भगवान ने फिर कुत्ते को बनाया –
और कहा तुम कुत्ते होगे
| तुम घर की रखवाली करोगे | तुम
आदमी के दोस्त होगे |
तुम वह खाओगे जो आदमी तुम्हे
देगा | तुम 30 वर्ष जियोगे
|”
कुत्ता बोला – मै 30 साल
नहीं जीना चाहता | ये बहुत
ज्यादा है | आप मुझे 15 साल ही दें |
भगवान ने
कहा तथास्तु………
——————————————
फिर भगवान ने बन्दर
को बनाया – और कहा तुम बन्दर
होगे | तुम एक डाली से दूसरी में
उछलते कूदते रहोगे | तुम
20 वर्ष जियोगे |”
तो बन्दर बोला – मै 20 साल
नहीं जीना चाहता | ये बहुत
ज्यादा है | आप मुझे 10 साल ही दें |
भगवान ने
कहा तथास्तु……….
——————————————
आखिर में भगवान ने
आदमी को बनाया – और कहा तुम
आदमी होगे | तुम धरती के सबसे
अनोखे जीव होगे| तुम
अपनी अकलमंदी से
सभी जानवरों के मास्टर होगे| तुम
दुनिया पे राज करोगे | तुम 20
साल जियोगे |”
तो आदमी ने जवाब दिया – 20
साल तो बहुत कम है |आप
मुझे 30 साल दे जो गधे ने मना कर
दिए, 15 साल कुत्ते
को नहीं चाहिए थे, 10 साल बन्दर
ने मना कर दिए|
भगवान ने कहा तथास्तु………
और उसे तीनो जानवरों के साल
(30 साल, 15 साल, 10
साल), जो की जानवरों ने माना कर
दिए थे, आदमी को मिल
गए |
तब से आज तक आदमी 20 साल
इन्सान की तरह जीता है|
* शादी करता है और 30 साल
गधो की तरह बिताता है| काम
करता है और अपने ऊपर सारा भोझ
उठाता है |
और फिर उसके बच्चे जब बड़े
हो जाते है तो वह 15 साल
कुत्ते की तरह घर
की रखवाली करता है व जो उसे दे
देते है
वह खा लेता है |
उसके बाद जब वह रिटायर
हो जाता है
तो वह 10 साल बन्दर की तरह
जीवन बिताता है एक घर से
दूसरे घर या अपने एक बेटे
या बेटी के घर से दूसरे
बेटा या बेटी के घर पर अता-
जाता रहता है और नए – 2
तरीके अपनाता है अपने
पोतो को खुश करने मे और
कहानी सुनाने
में……………………………… ­……………….:)
ये ही जीवन की सच्चाई    

Supriya Jadhav

Madhurani- CH-17 ऑफीस

                                       Madhurani- CH-17 ऑफीस                                                

PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ........  

गणेश गावातल्या ऑफीसमध्ये बसला होता. ऑफीसमध्ये गावकऱ्यांची गर्दी झाली होती होती. ऑफीसमध्ये काम असणाऱ्यांपेक्षा रिकामटेकडेच जास्त जमा झाले होते. कुणी ओट्यावर बसून तंबाखूचा बार भरत होते तर कुणी चिलीम फुकत होते. ऑफीसमध्ये ग्रामपंचायतच्या खर्चाने एक मोठा रेडिओ घेतला होता. आणि तो रेडिओ सुरु करून लोक अधेमधे बातम्या किंवा गाणे ऐकत असत. बुधवारी संध्याकाळी आठचा टाईम हा गावातल्या नवीन जोमाच्या पोरांसाठी राखून ठेवलेला असे. राखून ठेवलेला असे म्हणजे त्यावेळी ते बिनाका गीतमाला ऐवजी कुणालाच दुसरं काहीही लावू देत नसत. तर रिकामटेकड्यांपैकी काही लोक ओट्यावर बसून रेडिओवर बातम्या ऐकत होते. गणेशचे ऑफीस म्हणजे तिथेच हॉलमध्ये एका कोपऱ्यात एकाला लागून एक असे तीन टेबल टाकले होते आणि त्या टेबलच्या मागे दोन खुर्च्या टाकलेल्या होत्या. त्यातल्या एकदम कोपऱ्यातल्या खुर्चीवर गणेश बसला होता. गणेशच्या टेबलसमोर दोनजण उभे होते. त्यातला एक ठार अडाणी वयस्कर खेडूत होता. त्याला गणेशने विचारले-
" बोला काय पाहिजे?"
" सायेब... ते 7-11 का काय म्हणत्यात ते..." तो खेडूत म्हणाला.
" 7-12" गणेशने त्याची चूक दूरुस्त केली.
" व्हय ... तेच ...तेच ... " तो खेडूत हसून उत्साहाने म्हणाला.
" जुना 7-12 किंवा त्याची कॉपी आहे का? "
त्या खेडूताने प्रश्नार्थक नजरेने प्रथम गणेशकडे आणि मग त्याच्या शेजारी उभ्या असलेल्या 20-21 वर्ष वय असलेल्या पोराकडे पाहिले.
" तुमचं नाव सांगा " गणेशने त्याला विचारले.
" गणपत सदोबा खोत" त्या खेडूताने आपलं नाव सांगितलं.
गणेशने टेबलवर त्याच्या समोर ठेवलेल्या एका रजिस्टरवर ते लिहून घेतलं.
" सर्वे नंबर माहित आहे का?"
पुन्हा त्या खेडूताने प्रश्नार्थक नजरेने प्रथम गणेशकडे आणि मग त्याच्या शेजारी उभ्या असलेल्या पोराकडे पाहिले.
" तुमच्या लोकांचं हेच फार तापदायक आहे ... जुना 7-12 नाही... सर्वे नंबर .. माहित नाही... तुमचं नाव तुम्हाला माहित आहे हे आमचं नशीब... फक्त नावावरून रेकॉर्ड शोधणं म्हणजे वेळ लागेल... पुढच्या सोमवारी या..." गणेश चिडून म्हणाला.
" बिगीनं होत आसल तर बगा सायेब" तो अती हीन दीन होऊन विनवणी करु लागला.
" बरं ... बरं ... गुरुवारी येऊन बघा... " गणेश त्याला कटवल्यासारखे करीत म्हणाला.
तो खेडूत हात जोडून निघून गेला.
" हं तुला काय पाहिजे? " तिथे दुसऱ्या उभ्या असलेल्या पोराला गणेश म्हणाला.
" आमची अन् चूलत्याची हिस्सेवारीची भानगड हाय ... तर ती कशी मीटवायची ते इचाराया आलो होतो "
" त्या पोराला गणेशने बऱ्याचदा मधुराणीच्या दूकानात येतांना पाहिले होते. गणेश ऑफीसचं काम करीत होता खरा पण त्याच्या डोक्यात कायम मधुराणीच्या विचाराचं चक्र चाललेलं होतं - एखादी मधमाशी कानाजवळ इकडून हाकललं तर तिकडून, तिकडून हाकललं तर इकडून कायम आवाज करावा तसं.
" बस " गणेशने समोरच्या एका खुर्चीवर इशारा करून त्याला बसायला सांगितले.
तेवढ्यात तो पूर्वी येऊन गेलेला खेडूत पून्हा परत आला.
" आता काय आहे ?" गणेश कससं तोंड करून म्हणाला.
" नाय ते आपल्या कामाला खर्च किती येईन?" तो खेडूत खालच्या आवाजात म्हणाला.
" का तुम्हाला माहित नाही का? "
त्या खेडूताने नकारार्थी मान हलविली.
" बाहेर ओट्यावर पांडू बसला आहे त्याला विचारा" गणेश त्या खेडूताकडे दुर्लक्ष केल्यागत त्याच्याकडे न पाहताच म्हणाला.
" जी " तो खेडूत म्हणाला.
साहेंबांनी खुर्चीवर बसायला सांगितलं खरं. पण आपण काही चूकीचं तर नाहीना ऐकलं? या अविर्भावात तो पोरगा कधी खुर्चीकडे तर कधी गणेशकडे पाहत खुर्चीजवळ घूटमळत होता.
" अरे बसकी..." गणेशने त्याला पुन्हा बसायला सांगितले.
तो लाजत लाजत खुर्चीवर बसला.
तो खेडूत आश्चर्याने कधी त्या खुर्चीवर बसलेल्या पोराकडे तर कधी गणेशकडे पाहत बाहेर पडला.
गणेशने डोळ्याच्या कोपऱ्यातून त्या खेडूताला बाहेर गेलेले पाहताच सरळ मुद्यालाच हात घातला.
" तुला मधुराणीच्या दूकानात बऱ्याच वेळा बघितलं आहे मी "
" हो ... सामानसूमान घ्यायला ... ते दूकान नजदीक पडते ना" तो लाजून म्हणाला.
" खूप पोरं जमा होतात तिथं संध्याकाळी ... काय भानगड काय आहे?" गणेश आजूबाजूला चाचपडल्यासारखे करत होता. पण त्याचा मूळ उद्देश मधुराणीबद्द्ल माहिती काढणे हा होता.
" काय नाय सायेब ... बिड्या फुकायला जमा होतात... रिकामटेकडे .. दुसरं काय करतात लेकाचे " तो म्हणाला.
" खोटं बोलू नको... " गणेश गालातल्या गालात हसत त्याला म्हणाला.
" त्याचं काय हाय सायेब... गुळ आसल तितं माशा गोळा व्हायच्याच" तो एक डोळा बारीक करीत म्हणाला.
" अच्छा म्हणजे तू सुध्दा..."
" नाय सायेब... मी आपलं बाकीचे पोरं जात्यात म्हूण जातो आपला"
" अस्सं" गणेश हसून त्याच्याकडे रोखून पाहत म्हणाला.
तो लाजून इकडे तिकडे बघू लागला. तेवढ्यात एक गावंढळ पोरगा आत आला.
गणेशने त्याच्याकडे नापसंतीनेच पाहिले. त्याला समोर खुर्चीवर बसलेल्या पोराला मधुराणीबद्दल अजून प्रश्न विचारायचे होते. आणि तिथे त्याला अजून दुसरे कुणी नको होते. पण तो पोरगा बेशरमासारखा तिथेच उभा राहिला.
" पण तिच्या घरात दुसरं कुणी नाही का? ... नेहमी मला तर तीच गल्ल्यावर बसलेली दिसते"
गणेशला वाटलं नाव न घेता मधुराणीबद्दल विचारलं तर त्याच्या काय लक्षात येणार आह?े.
" सासरा हाय ना ... पर त्यो दारु पिऊन लोळत असतो उकंड्यावर " तो पोरगा म्हणाला.
" मग नवरा? " गणेशने त्याच्या परीने अगदी महत्वाचा प्रश्न विचारला.
" नवरा मेला सायेब... बिचारीचा ... लगीन झाल्यावर एका वर्साच्या आतच मेला बिचारा"
" कोण म्हन्ते मेला ... मारलं तेला पाटलानं" दुसरा पोरगा जो येऊन गणेशच्या टेबलशेजारी उभा राहिला होता तो म्हणाला.
" ए ढेकळ्या... कोर्टामंदी साबीत केलं हाय पाटलानं..." खुर्चीवर बसलेला पोरगा आता आवेशाने उठून उभा राहत म्हणाला.
" कोर्टात लई वशीला हाय पाटलाचा ... तिथं तो पैसे देऊन मेलेल्यालं जीतं करील ... काम पडलंतं "
" ए फोकणीच्या तोंडात येईल ते बोलू नको"
दोघांची आता चांगलीच जूंपण्याच्या मार्गावर होती. गणेश मध्ये पडला.
" ए तू बाहेर जा बघू आधी .. याचं काम होवू दे ... मग तू आत ये... "
गणेशने जो पोरगा मागावून आत आला होता त्याला बाहेर हाकललं.
तो घाणेरड्या शिव्या देत मध्ये मध्ये वळून बघत बाहेर गेला.
मग गणेशने त्या पोराकडून मधुराणीची शक्य होईल तेवढी माहिती काढून घेतली.
बिचारी मधुराणी ...
नवरा लग्न होऊन एका वर्षाच्या आत वारला...
बिचारीचं नशिबच खोटं....
तिच्या जीवाची काय घालमेल होत असेल....
गणेशला तिच्याबद्दल सहानुभूती वाटायला लागली होती.
क्रमश:...  



Read Helth ( Please Add Skeep ) .....

Madhurani CH-16 पुनर्मीलन

                                  Madhurani CH-16 पुनर्मीलन                                      

aisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ...   

समोरचा भिंतीचा कोपरा जसा गणेशला दिसायला लागला त्याच्या हृदयाची स्पंदनं वाढू लागली. तो कोपरा ओलांडला की बस मधुराणी आपल्या नजरेस पडणार. तो झपाझप पावले टाकीत चालू लागला. त्याच्या मागून अजूनही सदा येत होता. पण गणेशला ना सदाचे भान होते ना रस्त्यात दिसणाऱ्या लोकांचे. गणेश मधुराणीच्या भेटीसाठी अगदी अधीर झाला होता.
एकदाचा तो क्षण आला. कोपरा पार करताच गणेशला गल्ल्यावर बसलेली मधुराणी दिसू लागली. ती आपल्या कामात गुंग होती. कधी एकदा ती आपल्याकडे पाहते आणि कधी आपण तिच्या त्या आर्त नजरेत बुडून जातो असे त्याला झाले होते. तो मधुराणीच्या अगदी समोर जाऊन उभा राहिला.
" बोला गणेशराव ... काय देऊ ? .. सिगारेट?" मधुराणीने अगदी सहज गणेशकडे पाहत विचारले.
गणेशला आपल्या मनातले मांडे मनातच विरत असल्यासारखे जाणवत होते. ती अगदी तिऱ्हाईतासारखी गणेशशी बोलत होती. त्या दिवशी ज्या तऱ्हेने मधुराणीने त्याला जाता जाता निरोप दिला त्यावरूनतरी आज तिचे असे तिऱ्हाईतासारखे बोलणे अपेक्षित नव्हते. गणेशला आश्चर्याचा धक्का बसला होता. जे होत होते ते सगळे गणेशला अनपेेक्षित होते. त्याला असे वाटत होते की आपल्या पायाखालची जमीन दुभंगावी आणि तिने आपल्याला त्यात सामावून घ्यावे. गणेशचा चेहरा खर्रकन् पडला. त्याला काय बोलावे काही सुचत नव्हते.
" नाही एक लक्स साबन पाहिजे होती " तो काहीतरी बोलायचे म्हणून बोलला. खोलीवर दोन लक्स साबन पडून होत्या. पण आता परिस्थितीच अशी निर्माण झाली होती की काहीतरी विकत घ्यावेच लागणार होते.
" का व्हील देऊ" मधुराणी आधीच्या एका गमतीवरून कोटी करीत खळखळून हसली.
गणेश कसाबसा हसला. त्याला उगीच वाटत होते की मधुराणी कदाचित त्याच्या पडलेल्या चेहेऱ्याकडे पाहून आपली खिल्ली उडवल्यासारखी तर हसली नसावी?
मधुराणीने एक लक्स साबन काढून त्याच्या हातावर ठेवली. त्याच्या हातात शिरशीरी भरल्यासारखे झाले. त्याची अपेक्षा होती की मधुराणी त्याच्या हाताला स्पर्श करेल. पण यावेळी जणू जाणून बुजून तिने ती साबन वरूनच त्याच्या हातावर ठेवली. त्याचा घोर अपेक्षाभंग झाला होता. त्याने खिशातून पैसे काढून दिले आणि निराश चेहऱ्याने तो जाऊ लागला.
मागून मधुराणीचा मंजुळ आवाज आला-
'' दोन दिस काय गावाला गेले होते की काय? ... लई चूकचूकल्यासारखं वाटत होतं "
गणेशने वळून मधुराणीकडे पाहिले. त्याचा चेहरा आता उजळला होता. मधुराणीच्या नजरेत पुन्हा ते आर्त भाव दिसू लागले होते. त्याला वाटले पुन्हा तिच्याकडे परत जावे.
पण नको...
बरे दिसणार नाही...
तो पुन्हा वळून आता उत्साहाने त्याच्या खोलीकडे चालायला लागला. तो विचार करु लागला.
आपणही किती वेडे आहोत....
इथे असलेल्या सगळ्या लोकांसमोर कशीकाय मधुराणी आपल्या मनातले भाव व्यक्त करणार होती....
पण तिने आपल्या हाताला एक नाजूकसा का होईना स्पर्श करायला काय हरकत होती....
पण जातांना तिने पुन्हा इशारा दिला होताच की...
ज्या अर्थी तिला दोन दिवस आपण नसल्याची जाणीव झाली होती...
त्याअर्थी तिच्या मनात आपल्याबद्दल काहीतरी आहे हे नक्की...
क्रमश: 


Read Helth ( Please Add Skeep ) ....

Madhurani CH- 15 आपल्या घरी

                             Madhurani CH- 15 आपल्या घरी                             

PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ....    

गणेश तालूक्याच्या ठिकाणी आपल्या घरी आला. घरी बायको होती एक गोंडस मुलगा होता. पण त्याचं मन तिकडेच गावात राहालं होतं - मधुराणीजवळ. केव्हा एकदा परत उजनीला मधुराणीजवळ जातो असं त्याला झालं होतं. मध्ये सुट्ट्या होत्या म्हणून, नाहीतर कधीच तो उजनीला जाऊन पोहोचलासुध्दा असता. आणि सुट्टीच्या दिवशी जावं तर कुणाला उगीच शंका यायची. सुट्टीचे दोन दिवस दोन महिन्यासारखे त्याला जड जात होते. त्याने आपलं सामानसुमान बांधून आधीच तयार ठेवलं - तेवढाच वेळ जाईल म्हणून.
जितक्या उत्कटतेने आपण उजनीला एकदा पोहोचण्याची वाट पाहतो आहोत...
तेवढ्याच ... कदाचित त्याहीपेक्षा जास्त उत्कटतेने मधुराणी आपली वाट पाहत असेल...
तो विचार करु लागला.
शेवटी आपल्या मनातल्या भावना कितीही आपण आवरण्याचा प्रयत्न केला तरी...
त्या व्यक्त केल्याशिवाय माणसाला चैन पडत नाही....
मधुराणीने इशाऱ्याने का होईना आपल्या भावना व्यक्त केल्या होत्या....
आपण तिथे गेल्यापासूनच आपण तिच्या मनात भरलो असलो पाहिजे...
नाहीतर तिच्या नजरेत इतकी आर्तता आपल्याला का जाणवावी...
की ज्यामुळे आपणही तिच्याकडे आकर्षित होत गेलो....
तिने आपल्यावर असं भाळावं...
इतके लोक सोडून तिने आपलीच निवड करावी...
म्हणजे आपल्यातही काहीतरी असलंच पाहिजे...
त्याला स्वत:च्या रुपाचा अभिमान वाटत होता. काहीही असो तिनेही आपलं मन आपल्यासमोर उघडं केलं हे फार महत्वाचं. नाहीतर आपणच एखाद्या लंपटासारखं तिच्या मागे लागलेलं बरं दिसलं नसतं....
शेवटी तो दिवस उजाडला. सोमवार. ज्या दिवसाची गणेश आतूरतेने वाट पाहत होता. आजही गणेशला उजनीपर्यंतचा बसचा प्रवास जरासुध्दा जाणवला नाही. प्रवासभर त्याला आपले दोन्ही हात समोर करून मिठीत घेण्यास आतूर असलेली मधुराणी दिसत होती. बसमध्ये शेजारी कोण बसलेलं आहे... बसमधले बाकीचे प्रवासी काय करीत आहेत... खिडकीच्या बाहेर काय दृश्य दिसत आहेत कशाचीच त्याला काहीही जाणीव नव्हती.
बस ब्रेक लागल्यामुळे झटका देऊन थांबली. उजनी आली होती. गणेशच्या चेहऱ्यावर हास्य तरळायला लागलं. आज बॅग घेऊन गर्दीत सगळ्यात समोर तो खाली उतरण्यास धडपडत होता. तो बसच्या बाहेर पडला किंबहुना गर्दीनेच त्याला बाहेर आणले होते. बाहेर पडल्याबरोबर त्याने चहुकडे एक नजर फिरविली.
न जाणो मधुराणी बस स्टॉपवर आपली वाट पाहत उभी असावी...
किती वेडी आशा असते...
त्याने स्वत:लाच समज दिली.
ती बरं कशी असणार इथे?....
तिला आपण यायचा दिवस थोडीच माहित होता....
तेवढ्यात गणेशला सदा त्याच्याकडे येतांना दिसला. गणेशने त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं.
" आवो गणेशराव ... तुमी व्हय... म्या तर आदी ओळखीलंच नाय " सदा समोर येऊन म्हणाला.
गणेश त्याला टाळत समोर जाऊ लागला.
" अन्् हे काय सायेब... एखांद्या... गा... उकंड्यावर लोळ्ल्यागत हाल करून घेतलंयासा" सदा गणेशच्या मागे मागे जात म्हणाला.
गणेशला त्याच्या बोलण्यावरून लक्षात आलं होतं की तो आधी 'गाढवासारखं उकिरड्यावर लोळल्यासारखे हाल करून घेतले' असं म्हणणार होता. पण त्यानं 'गाढवासारखं' म्हणनं टाळलं होतं. गणेशने थांबून आपल्या कपड्याकडे बघितलं. गर्दीतून अगदी प्रथम येणाच्या नादात ते चुरगळले होते. आणि खिडकीतून येणाऱ्या धुळीने ते माखले होते. यावेळी धुळीपासून स्वत:ला वाचविण्याचे भान त्याला कुठे होते? त्याने केसावरून हात फिरवला. केसही विस्कटल्यासारखे आणि धुळीने माखले होते कदाचित. आता या अश्या अवतारात मधुराणीसमोर जायचे. गणेशला स्वत:चीच लाज वाटू लागली.
" आणा इकडं सायेब ... तुमी लई दमला असान ... म्या घेतो ते सामान" सदा म्हणाला.
" नाही ... नको " म्हणत गणेश झपाझप पावले टाकीत निघाला - मधुराणीच्या दूकानाकडे.
त्याला केव्हा एकदा मधुराणी त्याच्या नजरेस पडते असे झाले होते.
क्रमश:...

Madhurani- CH-14 स्पर्श

                                                  Madhurani- CH-14 स्पर्श                             

PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ,,,   

बसमध्ये खिडकीतून धूळ येत होती. तर कधी बस आदळत होती. बसमध्ये चिकार गर्दी होती आणि ती लोकांची चिवचिव. बस घाटातून जातांना गणेशला मळमळ होत असे. पण आज गणेशला काहीच जाणवत नव्हते.
तिच्या हाताच्याच स्पर्शाने आपले हे हाल झाले आहेत ...
तर पुढे काय होणार कोण जाणे?...
स्पष्ट आहे ती आपल्याला प्रोत्साहन देत आहे...
म्हणजे आपल्यालाच तिच्याबद्दल वाटत नाही तर ...
तिलाही आपल्याबद्दल वाटते...
आग दोनो तरफ बराबर लगी हूई है...
खट् खट् ... गणेशला काहीतरी वाजल्या सारखे जाणवले. पण त्याने दुर्लक्ष केले. त्याला त्याच्या दिवास्वप्नातून जागे व्हायचे नव्हते. पुन्हा खट् खट् आवाज आला. यावेळी त्याला कुणीतरी हलविले सुध्दा. त्याने भानावर येऊन बघितले. कंडक्टर होता.
" तिकीट ..." तो पुन्हा खट् खट् वाजवीत म्हणाला.
" हो ... हो ... " गणेशने गोंधळून खिशात हात घातला.
एक पाचची नोट काढून कंडक्टरच्या हातात देत म्हणाला " एक उजनी द्या"
" अहो गाडी उजनीवरूनच निघाली आहे... " कंडक्टर हसत म्हणाला.
" नाही म्हणजे ... एक तालूक्याचे तिकीट द्या" गणेश आपल्या चेहऱ्यावर आलेले ओशाळलेले भाव लपवीत म्हणाला.
कंडक्टर बऱ्याच वेळी हाच राहत असे. गणेशला कुणाकडून तरी कळले होते की त्याचे गाव रस्त्यातच कुठे तरी लागते आणि म्हणून तो ह्याच गाडीवर नेहमी ड्यूटी घ्यायचा. आपल्या गावी गाडी थांबवून तो नेहमी सकाळचा किंवा संध्याकाळचा डबा कलेक्ट करत असे. त्याच्या गावला गाडी जरा जास्तच वेळ थांबायची. डबा घेता घेता दोनचार इकडच्या तिकडच्या जास्तीच्या गप्पाही तो मारत असे. खट् खट् वाजवत त्याने तिकीट फाडलं आणि गणेशच्या हातात दिलं. आणि तो पुन्हा खट् खट् वाजवत पुढे जाऊ लागला. गणेशने ते तिकीट आपल्या शर्टच्या वरच्या खिशात ठेवले आणि तो पुन्हा खिडकीबाहेर बघत आपल्या दिवास्वप्नात रमून गेला.
"साहेब उठा ... झोपले का काय?" या आवाजाने गणेश दचकून उठला.
त्याला कुणीतरी खांद्याला धरुन गदगद हलविले होते. गणेशने गोंधळून इकडे तिकडे बघितले तर गाडीतले सगळे जण उतरले होते. गाडी बस अड्ड्यात शिरली होती आणि फक्त तो एकटाच गाडीत अजूनही बसलेला होता. त्याला बसच्या कंडक्टरने उठवले होते. कंडक्टर तुच्छतेने त्याच्याकडे पाहत होता. गणेश चांगलाच ओशाळला होता. आपले भाव लपवीत त्याने वरून आपली बॅग काढली आणि बसमधून उतरु लागला. जेव्हापासून मधुराणीचा गोड स्पर्श त्याला झाला होता... नाही तिने तो मुद्दामच केला असावा ...
नाहीतर ती गोड हसली कशाला असती...
तेव्हापासून गणेश अगदी हवेत तरंगत होता. तिच्या दूकानापासून जड पावलाने केव्हा तो बस स्टॉपवर आला ... केव्हा बस आली... केव्हा तो बसमध्ये चढला आणि केव्हा बस तालूक्याच्या अगदी बस अड्ड्यात येऊन पोहोचली ... त्याला काहीच कळले नव्हते. अगदी अजूनही तिचे ते गोड हास्य, तिच्या त्या स्पर्शाची शिरशीरी आणि तिची ती भेदक नजर त्याच्या डोळ्यासमोरुन हटत नव्हती.
गणेश बसमधून उतरला. त्याच्यामागे कंडक्टरसुध्दा उतरला. बसचा ड्रायव्हर उतरुन कंडक्टरची वाट पाहत मागच्या दारात उभा राहिला होता. कंडक्टरने उतरल्यावर गणेशला थोडे समोर जाऊ दिले आणि दबक्या आवाजात गणेशकडे इशारा करीत चिडून ड्रायव्हरला म्हणाला-
" येडंच आहे... सगळी बस रिकामी झाली ... अन् पाहतो तर हे ध्यान खिडकीच्या बाहेर पाहत बसून होतं.."
ड्रायव्हर गणेशकडे पाहून कुत्सित हसला.
गणेशला सगळं ऐकू येत होतं पण तिकडे दुर्लक्ष करीत तो बॅग घेऊन तिथून निघून गेला.
क्रमश:   


PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ........

Madhurani - CH-13 घर

                                           Madhurani - CH-13 घर                                        

PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) ........  

आज शुक्रवार. गणेशला इथे गावात येऊन पाच दिवस झाले होते. सकाळी अंघोळ करून भराभर तो आपलं सामान आवरु लागला. त्याच्या हालचालीत एक उत्साह होता. आज तो तालूक्याच्या ठिकाणी आपल्या घरी परत जाणार होता. घरी परत जाऊन बायकोला आणि मुलाला भेटण्याच्या नुसत्या कल्पनेने सुध्दा त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहत होते. दुसरे आनंदाचे कारण म्हणजे मागच्या तीन दिवसात मधुराणीच्या बाबतीत विचलित होणाऱ्या मनाला आवर घालण्यात तो पूर्णपणे यशस्वी राहिला होता. मागच्या तीन दिवसात मधुराणीच्या समोरासमोर येण्याचा कित्येक वेळी प्रसंग आला होता. पण एकदासुद्धा चूकूनही त्याची मधुराणीच्या नजरेला नजर मिळालेली नव्हती. त्याला त्याचाच सार्थ अभिमान वाटत होता. त्याला हेही जाणवत होते की मागच्या तीन दिवसापासून त्याच्या मनाची जी बेचैन अवस्था झाली होती ती शमल्यासारखी जाणवत होती.
गणेश जवळजवळ कपडे घालून तयार झाला होता. तेवढ्यात समोरचं दार वाजलं. त्याने समोर जाऊन दार उघडलं. समोर डोक्याला कापड गुंडाळलेला एक खेडूत उभा होता. त्याने खाली धोतर आणि वर कापडाची बनियन घातली होती. गणेशने त्याच्याकडे प्रश्नार्थक मुद्रेने बघितले.
" मालकानं सामान पोचवाया पाठवलं " तो खेडूत म्हणाला.
" कुणी ?... सरपंचांनी? "
'' जी.." तो म्हणाला.
गणेश दारातून बाजूला झाला तसा तो खेडूत आत शिरला. गणेशने कोपऱ्यात ठेवलेल्या त्याच्या बॅगकडे इशारा करीत म्हटले -
'' ती तेवढी एकच बॅग आहे.... ती घेऊन तू समोर हो... मी आलोच मागनं "
" जी "
त्याने डोक्याचे कापड सोडले. त्याची गोल गोल गुंडाळी करून चुंबळ केली आणि डोक्यावर ठेवली. मग बॅग उचलून त्याने डोक्यावर त्या गुंडाळीच्या वर ठेवली. तो बॅग घेऊन दारातून बाहेर जाऊ लागला. '' सांभाळ रे बाबा... वर लागेल " गणेश म्हणाला.
तो दारातून थोडं वाकून बाहेर पडला. त्याच्या बॅग डोक्यावर घेऊन जात असलेल्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत गणेशने दार बंद केले.
गणेशने बाहेर येऊन दाराला कुलूप लावले. त्याच्या चेहऱ्यावर आणि त्याच्या प्रत्येक हालचालीत प्रचंड उत्साह ओसंडून वाहत होता. चला आता एकदा बस स्टॉपवर जाण्याच्या आधी झकासपैकी एक सिगारेट पिवूया. त्याने विचार केला. तो कुलूप लावून मधुराणीच्या दुकानात गेला. आता त्याला मधुराणीची नजर टाळण्याची जवळ जवळ सवयच झाली होती.
" एक ब्रिस्टॉल " त्याने एक रुपयाचे नाणे मधुराणीच्या समोर लाकडाच्या पेटीवर ठेवीत म्हटले.
आज मधुराणी काहीच बोलली नाही. नेहमी ती काही ना काही चांगली मोकळी चाकळी गणेशशी बोलायची.
गणेशला उगीच हुरहूर लागून गेली.
आपलं काही चुकलं तर नाही ना?...
मग आज ती का नाही बोलली...
आपल्यावर रागावली तर नसेल ना?...
की कदाचित आपण गावाला चाललो याचं तर तिला दु:ख होत नसावं?....
छे छे असं काही नसावं....
आपण उगीच सुतावरून स्वर्ग गाठण्याचा प्रयत्न करतो आहोत....
तिने बोलायलाच पाहिजे असं काही आहे का?....
आज नसेल बिचारीचा मूड....
ही तर आपली उगीच जबरदस्ती झाली...
त्याने आपल्या डोक्यातले विचार झटकून टाकण्याचा प्रयत्न केला. मधुराणीने चुपचाप आपल्या मागे ठेवलेल्या रॅकमधले ब्रिस्टॉलचे पाकिट काढले आणि त्यातली एक सिगारेट काढून गणेशच्या हातावर ठेवली. अचानक गणेशने चमकून तिच्याकडे पाहिले. सिगारेटच्या व्यतिरीक्त अजून काहीतरी गणेशच्या हाताला जाणवले होते. चक्क मधुराणीने गणेशचा हात सिगारेट देता देता अलगद दाबला होता. का चूकून दाबल्या गेला होता? हे जाणण्यासाठी त्याने तिच्याकडे चमकून पाहिले होते. तिच्या चेहऱ्यावर एक मादक, घायाळ करणारे, रहस्यमय आणि तेवढेच अर्थपूर्ण स्मित पसरले होते. गणेश तिच्या आर्त नजरेत पुन्हा अडकून पडला होता. त्याचा तिच्या डोळ्यात न बघण्याचा निर्धार केव्हाच विरुन गेला होता. त्याचे हृदय धडधडायला लागले. त्याच्या अंगाला दरदरुन घाम फ़ूटला होता. गोंधळून त्याने ती सिगारेट घेतली आणि तो बस स्टॉपच्या दिशेने चालू लागला. त्याला पावले टाकनंसुध्दा जड जात होतं. त्याचे एक मन म्हणत होते की घरी जाणे रहित करावे. पण नको सरपंचाच्या गड्याने सामान समोर बस स्टॉपवर नेले होते. आता जर जाणे रहित करावे तर कुणाला शंका यायची. तसाच जड पावलाने तो कोपऱ्यापर्यंत चालत राहिला. कोपऱ्यावरून कितीही मनाचा निग्रह केला तरी तो वळून मधुराणीकडे पाहण्याचे टाळू शकला नाही. तीही आमंत्रित करणाऱ्या नजरेने त्याच्याकडे पाहत होती. तिच्या नजरेत विरहाचे दु:ख होते, आणि एक अदृष्य आकर्षित करणारी शक्ती होती. जड मनाने तो बस स्टॉपकडे निघाला. आता वळून बघितले तरी ती दिसत नव्हती. ती नजरेआड झाली होती. तरीही त्याला जाणवत होते की ती त्याच्याबरोबरच येत होती. हो अगदी त्याच्या सोबत - हृदयाच्या एका कप्प्यात कुठेतरी घर करून!
क्रमश:  


PaisaLive Registration - Join Paisa... ( Please Add Skeep ) .........